دو غزل عرفانی ...!

ای عشق تو آتش زده بر جان و دل ما 

در عشق تو ماییم و غم و خون دل ما

بی دیدن روی تو چنان غرقه به دردیم 

که نیست به عالم خبر از جان و دل ما

ما لاله صفت در غم عشق تو بسوزیم

سرخی به گلستان همه از خون دل ما

مجنون اگر از عشق به لیلی اثری برد 

برده است زعشق تو اثر جان و دل ما

از عشق به تو ما چه جفا ها که ندیدیم 

از تیر غم توست همه خون دل ما

چون عشق تو آتش بفکندست به گلشن

دیگر نبود جای تعجب ز دل ما

ارجمند اگر شهره شد از عشق تو باشد

ور نه چه توان هست ز این جان و دل ما

...

از ازل عشق تو شد تعبیه اندر جان ما 

روز وصل بر تو میباشد دم درمان ما

ما جدای از تو اندر درد و غم پیوسته ایم 

هست حالات غمت در ظاهر و پنهان ما

نه مسلمانیم و نه کافر نه ترسای و نه گبر 

عشق تو برده همه کفر و همه ایمان ما

نه خوریم و نه بیاشامیم از درد طلب 

عشق ورزیدن به تو میباشد آب و نان ما

بی وجود عشق تو معنی کجا داریم ما 

عشق تو بوده است و باشد تا ابد در کان ما

ما پریشان و مشوش از غم عشقت به عام 

بی سر و سامانی از عشق به تو سامان ما

ارجمند عشق تو می‌دارد میان سینه اش 

آری آری عشق تو اندر دل لرزان ما