شاید شعری بی قافیه

به دشواری گره بر علف در فکندم

چو بنشست، دیدم که از دست رفتم

نهالِ امیدم ز دستِ زمانه شکفت

ولی غصه‌یِ جان، چو ماری به دورم بخفت

که بارِ غمِ عالمی، به جان و دل است

ز ترسِ هیاهو، دل و دینم از کف برفت

ولی آرزویِ رهایی، درونِ من است

که در سایه‌یِ دانش، دگرگون شدست

به سویِ طلوعی، که فریادِ فتح است

برایِ گسستن، ز هر بند تلخ است

-طناز « شعرنما یا شعر ؟»