غم‌خانهٔ جانم

افسوس که قلمم ز رخسارِ شاعر‌، درمانده است

افسوس که اشعارم ز تیرگیِ دفتر، رنجیده است

افسوس که دستانم ز خونِ جوهر، آلوده است

افسوس که روانم ز پوچی پیکر، ویران است

افسوس که یارم ز مستی دَهر ، خیال است

و چه بسیار

افسوس که غمم، ز هزاران غمگسار، لبریز است...