مسیر سختی را
در تاریکی پیموده ام
از راه به بیراهه از بیراهه به راه اصلی
برای من که حتی لمس هوای اطرافم برایم وحشتناک شده بود
ترس عجیبی در من رخنه کرده بود
از خود ترس ؛
ترسو تر شده بودم
و تو برای من معجزه بودی
و دستهایت
دستهایت زیباترین تصمیمی بود که باید میگرفتم
و گمان کردم تو مرا خواهی برد
به شیشه های یخی زمستان
به گل های سرخ در آغوش برف
و هر لحظه که من بی تاب شوم
تو مرا در آغوشت میگیری وخواهی برد به رویا
تو مرا بردی
ولی ... بردی ز یاد
آه ، جبران نمیشوی
حتی با عمیق ترینِ گریه ها
(( الهام گرفته شده ))
