«ویرگول رو دوست دارم چون همه چیز اینجا برام ناشناختهست؛
جاییه که افکارتو به راحتی بیرون میریزی و مثل فضای پر از شوآفِ اینستاگرام کسلکننده نیست.
هر کسی خودِ واقعیشو مینویسه و چقدر لابهلای این نوشتههایی که از دل میآد، آدمها واقعی و قشنگن.
کسی اینجا نقاب نداره و راحت و بیپروا، هر آنچه از ذهنش میگذره رو بدون نگرانی از اینکه منِ ساختگیش زیر سوال بره، تبدیل به کلمه و جمله و دردِ مشترک میکنه...
کاش یه روز توی دنیای واقعی، در پسِ همهی اون نقابها، بتونیم همینقدر با یه جمله یا کلمه به کسی نزدیک بشیم، احساسشو لمس کنیم، بفهمیم و فهمیده بشیم.»
