توبه کردم که دگر توبه ی بیجا نکنم

توبه کردم که دگر خواب تو گویا نکنم

غزلی وقف تو و زلفِ زلیخا نکنم

رفتنی می رود حتماودر این شکی نیست

بهر ماندن به کسی ذره تمنا نکنم

عقل کامل ز سرم رفته و دیوانه شدم

تا کجا ناله کنم؟ چشم تو رسوا نکنم!

هم نشینم شده مجنون و زِ لیلی گوید

تا به کِی یاد تو و آن قد رعنا نکنم

تا خدا خواست ،فقط خواستنی دیدن توست

تا نه آیی ، بخدا دست دعا وا نکنم

شعر در دفتر من وصف ز آرامی توست

تا نگویی ، دگر یک قافیه پیدا نکنم

آنچنان توبه شکستم که دگر یادم نیست

توبه کردم که دگر توبه ی بیجا نکنم

حسین شالو