مقدمه: در دنیایی که اضطراب به بخشی از هویت انسان مدرن تبدیل شده، یافتنِ کسی که «آرامش عمیق» داشته باشد، شبیه به یافتن گنج است.
من، پروفسور محمود صالحیراد، سالها در اتاقهای مشاوره و در محیطهای آموزشی به دنبال ریشهی این آرامش بودهام. امروز میخواهم رازی را با شما در میان بگذارم که نه یک فرضیه، بلکه یک «تجربه عینی و غیرقابلانکار» در مسیر هستیشناسی کاربردی (TIAV) است.
مشاهدهی میدانی: فراتر از روانشناسی کلاسیک در طول سالها فعالیت حرفهای، مراجعین بسیاری داشتهام؛ اما یک الگوی تکرارشونده همواره توجه مرا جلب کرده است: بیشترین و پایدارترین سطح آرامش را در وجود کسانی دیدهام که موضوعات دینی و سیره اهلبیت (ع) را آگاهانه دنبال کردهاند.
روانشناسی مدرن ممکن است این را یک «مکانیسم دفاعی» ببیند، اما از منظر جهانبینی TIAV، این یک «اتصال هستیشناختی» است. این افراد لنگر خود را در جایی انداختهاند که عمق آن فراتر از نوساناتِ سهمگینِ روزگار است.
تحلیل هستیشناسانه: چرا این مسیر آرامشبخش است؟ در نظریه مالکیت نیت، ما میآموزیم که اضطراب، حاصلِ تلاش برای کنترلِ چیزهایی است که در دست ما نیست (کمیتها). اما پیروان حقیقی اهلبیت:
سپردنِ نتیجه (تفویض): آنها مانند امام حسین (ع) میدانند که وظیفه، «حرکت با نیت خالص» است و نتیجه، در دستِ جریان ابدی حیات (الله). این یعنی رهایی از زنجیرِ استرسِ نتیجه.
الگوی زنده (اسوه): داشتن الگویی چون حضرت زهرا (س) یا امیرالمؤمنین (ع)، به انسان کمک میکند تا در بنبستهای اخلاقی، «رسالت انسانی» خود را گم نکند.
معنابخشی به رنج: در این جهانبینی، رنج دیگر یک بنبست نیست، بلکه مسیری برای صیقل خوردنِ گوهرِ وجود است.
رسالت ما در دنیای پرآشوب: رسالت ما در مسیر انسانیت، اختراعِ آرامش نیست؛ بلکه «دریافتِ» آن از منبعی است که امتحان خود را در تاریخ پس داده است. من در مدارس مشاهده کردهام که وقتی نوجوان ما به جای الگوهای پوچ، با شکوهِ شخصیتِ امام علی (ع) گره میخورد، کیفیتِ کنشهای او به طور معجزهآسایی تغییر میکند.
چالش و گفتگو : بسیاری معتقدند دینداری یعنی محدودیت، اما تجربه مشاورهای من ثابت کرده است که دینداریِ اصیل، یعنی «آزادی از ترس».
پرسش بزرگ من از شما همراهان: «آیا شما هم در اطرافیان خود کسی را سراغ دارید که با وجود مشکلات بزرگ، آرامشی عجیب داشته باشد؟ آیا ریشهی این آرامش را در اعتقادات قلبی او یافتهاید؟ تجربهی عینی خود را برای من بنویسید.»
جمعبندی: آرامش، پاداشِ کسی است که نیتش را به امرِ جاویدان گره زده است. مسیر انسانیت مشخص است؛ لنگرگاه را بیابیم.
۱. اگر این تجربه عینی برای شما ملموس است، با لایک خود حمایت کنید.
۲. نظرات و تجربیات خود را بنویسید؛ من شخصاً به دنبال تحلیل این لنگرگاههای انسانی در کامنتهای شما هستم.
۳. این مطلب را به دوستی که به دنبال آرامش واقعی است هدیه دهید.
پروفسور محمود صالحی راد Professor Mahmoud Salehi Rad
