وقتی به مسیر زندگیام میاندیشم، میبینم خدا چگونه هر راه را مانند قطعات ظریف یک پازل کنار هم چیده است،
تا آرام آرام مرا به مسیر اصلی شناخت خود و رازهای جهان هدایت کند.
این مسیر بسیار پر از رنج و چالش بود،
اما هر قدمش مرا به آرامش نزدیکتر کرد. خالقم مرا از یاد نبرده، مرا در لحظاتِ پرهیاهو از تاریکی و اضطراب به روشنایی و سکوت دل هدایت کرده است.
اما گاهی سایهها هر لحظه،
مانندِ ابرهای پراکنده بعدازظهرِ تابستانی،
بر ذهنم نمایان میشوند؛
که گاهی کدر و تاریک،
گاهی ابری و دلگیر،
و گاهی لطیف و امید دهنده.🌱
میدانم ما همگی از جنسِ آسمانیم،
و افکارمان، همان ابرهای پراکندهاند
که از سایهی ذهن عبور میکنند؛
که گاهی روشن و معلوم، گاهی مبهم و نامفهوم.
و ما نیز میتوانیم با تکیه بر قدرتی برتر،
ذهن را تسلیم کرده و سایههای تاریک را
از افکارمان دور نگه داریم.🍃🔮✨️🍃
خدایابودنت رهنمودت و مهربانی ات را سپاس می گویم✨️
