نُت های ممنوعه

سر تک‌جلسه ی امتحانی طراحی بودم که مربی فرصتش رو بهم داده بود شرکت کنم تا ببینم کلاس مورد علاقم هست یا نه و من هم سخت مشغول اوردن چراغ رومیزی و گلدون روبروم روی کاغذ، کاغذی که از موقع خریدنش منو حسابی تو فکر تاریخچه ی تولیدش برده بود، شاید چون از شهر سازندش تو بچگی خاطره دارم (کاغذ پارس)

همکلاسی یه خانوم کوچولوی ۱۲ ساله شده بودم، عاشق رنگ آمیزی. ولی مامانش اصرار داشت که طراحی آموزش ببینه. پس بیخیال ماجرا شده بود و با هم دوتایی سرمون به طراحی من گرم بود. برای یه لحظه به این فکر کردم چقدر دلم میخواست دوباره ۱۲ سالم بشه. موقعی که همه چیز رو متوجه میشدم، درک میکردم، ولی جدی نمیگرفتم. دغدغم فقط درس و زبان بود.

یکی از بچه های کلاس رفت و گوشی خودش رو به اسپیکر وصل کرد و بعد از تذکرات بسیار که : عزیزم لطفا آهنگ رپ نذار! رفت و یه آهنگ پلی کرد.

به محض شنیدن چند ثانیه ی اول، دیگه نمیتونستم حواسمو به کاغذ بدم. دلیلش هم کاملا واضح بود! شنیدن نت های ممنوعه.

آهنگ 'مرا ببوس' داشت با صدای بلند پخش میشد و فضای موسیقیایی خودش رو به کل محیط استودیو غالب میکرد. اولین آهنگی نبود که باعث میشد همچین احساسی داشته باشم. اولین بار با ترانه ی 'زمستون' شروع شد، بعد 'باده فروش' هایده رو شنیدم. یکم بعد تر دکلمه های خسرو و بعدتر از اونم 'love in the dark' و 'منو بسپار هیدن' و 'هر که شود صید عشق'. یه چیز عجیبی درباره ی این آهنگا و باقی ترانه های لیست وجود داره که نمیتونم توصیف کنم. انگار به جایی از قلبم دست میزنن که نمیدونستم وجود داره و عمیقا عمیقا عمیقا غمیگنم میکنن. دقیقا مثل حسی که بعد از خوندن سال بلوا یا سمفونی مردگان داشتم.

پس در جواب حواس پرتیم به مربی عزیزی که داشت تمام تلاششو میکرد منو به آموزشش علاقه مند کنه گفتم ببخشید میشه این موزیک پخش نباشه؟ اونم بلافاصله بدون اینکه دلیلشو بپرسه رفت و تغیرش داد. ازش ممنونم. بدون اینکه بدونه اون چند ثانیه تو ذهنم چه خبر بوده، منو از حجم احساسات و فکری که نزدیک بود بهم هجوم بیاره نجات داد.

تاثیرپذیری از موسیقی و کلماتم خیلی خوب نیستاا.

شایدم نباید به هیچ خاطره و حسی تو وجودمون وصلشون کنیم.

فقط سطحی نگر و سطحی گذر.