من و تو بیشتر از هر چیزی ، توی رفتن کندیم. بزار فکر کنیم تقصیر منه تا رفتن ساده تر شه. من خودخواهم. من ترجیح میدم حس تنهایی رو بدون تو داشته باشم تا با تو.
من نتونستم اینجوری که هستی دوستت داشته باشم. برای من کافی نیستی. لیاقتت این نیست که هر روز یک نفر بهت بگه شعله درونم داره خاموش میشه به خاطر سردی وجودت.لیاقتت نیست که گرمای دستات با گناه بوسه هایی که باید می کردی ولی نکردی خنثی بشن.
لیاقتت شنیدن هرروزه کرختی های وجودم از مهر بدون کاربرد تو نیست و حس عذاب وجدان و ناکافی بودن همیشگی ای که بهت میدم.
هرجای چرخ فلک گره ای افتاد توی کارت بهم زنگ بزن ، دلت گرفت زنگ بزن ، اذیتت کردن زنگ بزنن ، کسی نبود بخندونتت بهم زنگ بزن. ولی دیگه هیچوقت در جایگاهی نیستی که داشتی پیشم. دیگه لب های من ، برای تو نیست. و لب های تو برای من. مثل همیشه ؛ تا همیشه.
