پیروزی های اندک شکستهای بزرگ

 امروز اما ان روز دیگر است ، روز بی نظیر پادشاهی ، اتوبوس به موقع رسیده است و مترو هم برای تعمیرات هزاره باره خط شماره 217 تعطیل نبود  . پس من به سرویس کارخانه بدون دویدن و استرس رسیدم و سرویس هم امروز خلوت تر است پس میتوانم چون پادشاهی بر تخت بنشینم و بجای یک صندلی در کنار پادشاهی دیگر ، خود به تنهایی دو صندلی را صاحب شوم . البته هیچ وقت نفهمیدم که وقتی با دو صندلی خالی روبرو میشوم چگونه باید بر روی ان ها لم بدهم که هم هر دو را تصاحب کنم که نفر بعدی فکر حمله به قلمروی من در ذهنش نیاید در ضمن راحت هم باشم و البته نزاکت را هم حفظ کرده باشم . چرا که من ادم مبادی ادابی هستم!!! و نباید در اتوبوس یا هر جایی رفتار زننده ای داشته باشم . البته رفتار را چون میبینند کنترل میکنم ولی افکار را که نمی بینند رها میسازم تا ... وای .... ببخشید چه فکرهایی که در سرم نمی اید .... در هرصورت روی صندلی اتوبوس چون عزیز مصر نشستم و با حس پیروزی عجیبی به تاخت ، بسمت محل کار که همان کارخانه باشد حرکت کردم . این همه شادی و خوشی را کجای دلم بزارم که زیادی نشود و مورد چشم زخم دیگران واقع نشوم !از اتوبوسی که سر وقت امده و مترویی که تعطیل نبوده تا سرویس اتوبوس کارخانه که بجای یک صندلی دو صندلی قراضه اش را به من پیشکش کرده بود . و حالا دیگر من بودم و یک روز دیگر ... اما ... اما .... اما . آه یک روز تکراری دیگر ، تکراری و تحقیر آمیز و غیر قابل تحمل مگر اینکه در ان پیروزی های صبح گاهی تا شب بتوانم خودم را غرق کنم ....... که نمی توانم ... شما هم بودید نمی توانستید ...... چون فرعون زمان ، رئیسم را میگویم با تازیانه ی نگاه و کلامش به شلاقم خواهد کشید سر هیچ و پوچ . خدا کند که از صد جای دیگر هزار اعصاب خوردیش را برای ما بردگان همکارش به ارمغان نیاورده باشد . این قصه ادامه دارد اما مطمئن هم نیستم که هزار واژه دیگر را که در ذهنم هست را بتوانم کنترل کنم که به نوبت بیرون بریزند .... تا ببینیم چه میشود