ویرگول یکبار روح درهمشکسته و ذهن خستهام رو در وقایع دی ماه نجات داد. به همین خاطر امروز از باز شدن دوبارهی این سایت بیاندازه خوشحالم. اما این وسط مسئلهای وجود داره. در اون روزهای تاریک، بیشتر از خوندن و نوشتن پستها، کامنت گذاشتن و کامنت گرفتن بود که حالم رو خوب میکرد.
ارتباط با آدمهایی که نمیشناختم از حس تنهاییم کم میکرد. همه غمگین و خسته بودیم. اما بازخورد دادن و بازخورد گرفتن روی پستها بهم حس خوبی میداد. جامعهای رو پیدا کرده بودم که شباهتهای زیادی رو بین خودم و اعضاش میدیدم. و هر کامنت برام یه دنیا ارزش داشت. چون نشانهی مهمی بود از اینکه یک نفر نوشتهی من رو خونده و ازش خوشش اومده. از طرف دیگه در این مدت قلم های بسیار زیبایی رو اینجا خوندم و احساس وظیفه میکردم حس خوبی رو که دریافت کرده بودم بهشون پس بدم.
اما امروز مطلب اکانت ویرگول رو خوندم که نوشته بود بخش نظرها فعلا فعال نیست. بسیار جای تأسف داره چرا که وقتی ارتباطمون با هم دوطرفه نباشه، کمترین اتفاقی که میوفته اینه که انگیزهمون برای نوشتن کمتر میشه - حداقل برای من اینطوره - در ضمن ما در شرایط ویژهای به سر میبریم که در چند ماه اخیر بیش از چند هزارساعت به اینترنت واقعی دسترسی نداشتیم و هنوز هم دسترسی نداریم. کاش حداقل همینجا تو ویرگول میتونستیم از همدیگه احوالی بگیریم.
پی نوشت: عکس صرفا جنبهی تزیینی دارد :)))
