نامه ای به دخترم سانتافه سادات

این نامه را امروز یعنی 21 اردیبهشت 1405 برایت مینویسم. تا آن روز که می خوانیش بفهمی که چقدر انتظار بودنت را کشیده ام. تا بدانی که چقدر چشم انتظار آمدنت بوده ام. هم چشم انتظار آمدن تو هم چشم انتظار آمدن مادرت. دورت بگردم دخترک عزیزتر از جانم. فکر بودن تو هر بار لبخند به لب هایم می آورد. فکر تمام نقشه هایی که برایت کشیده ام. برای خودمان دو تا. برای اینکه چه کارها که قرار است بکنیم. چه سفرها که قرار است برویم.

تو همین الان هم هستی بابا. خیالت. نورت. روح زیبا و قشنگ. چشم های قشنگت که به مادرت رفته. تو بهترین رفیق منی. من هم قرار است بهترین رفیقت باشم. همانی که تو درد دل هایت را پیشش میکنی. همانی که بهش اعتماد داری و میتوانی باهاش درد دل کنی. همه ی حرف های دلت را بزنی. دخترم تا به حال به ذهنم نرسیده بود برایت نامه بنویسم. دیده بودم بعضی ها برای آینده شان نامه می نویسند ولی نمی دانم چرا نتوانسته بودم دست به قلم شم. نمی دانستم بعد مدت ها که آمدی و این نامه را خواندیم چقدر جذاب است.

دیروز گنجشک نامه ای آورده بود برایم. از گذشته ی کسی برای آینده ش که امروز بود. صاحب نامه را میشناختم. برای همسرش نوشته بود. همسری که قرار بود بیاید. و حال آمده بود. قرار بود با هم بنشینند بخوانند و کیف کنند. ما هم یک روز مینشینیم توی حیاط و با هم میخوانیم این نامه را. من ، تو و مامانی. تو امید بابایی عزیزم. قند عسل منی. این ها را دارم الان برایت می نویسم تا بدانی چقدر دوستت داشته ام و خواهم داشت. الان رفته ام دندانم را جراحی کرده ام و آمده ام خانه. تو اگر بودی به استقبالم می آمدی و بغلم میکردی و کلی بوسم میکردی تا لبریز از انرژی بشم و تمام دردهای دنیا را فراموش کنم.

این نوشته را به دعوتِ گنجشک نوشتم قند عسلم تا بماند به یادگار.

از طرف عاشق ترین بابایی دنیا

تقدیمی به دختر نازم

"بیستویک.اردیبهشت.هزاروچهارصدوپنج"