یه جمله ای امروز اومد تو ذهنم دوست داشتم اینجا بنویسمش:
دوست دارم به آدمها بگم من به اندازه کافی از خودم توقع دارم دیگه شما ها بیخیال من بشید...
من از کودکی از خودم توقعات بسیاری داشتم تو همه زمینه ها که البته این برمیگرده به توقع والدین ازما
مامان من جمله معروفش این بود: 《باید همیشه بهترین باشی.》 این جمله اون زمان ها جمله مثبتی بود چون آگاهی به اندازه الان وجود نداشت اما در واقع این جمله بلای جون آدما میشه تو بزرگسالی و با خودش حس ناکافی بودن و فشار و معیارهای سطح بالا میاره که با طرحواره معیارهای سرسختانه همخونی داره که واردش
نمیخوام بشم فقط یه کلید واژه برای علاقه مندانه
خیلی نمیخوام طولانی کنم این پست رو. فقط میخواستم بگم که از نظر من هرگز بهترین بودن نمیتونه مارو خوشبخت بکنه. همه ما در نهایت میخوایم خوشبخت باشیم مگه غیر از اینه؟
بهترین یعنی: مقایسه، فشار، حس ناکافی بودن و...
درنهایت بهترین بودن فقط یک مفهوم انتزاعیه که حتی نمیشه تعریف درستی ازش داشت. یعنی درواقع خیلی هامون برای چیزی خودمونو میکشیم که حتی وجود خارجی نداره! بابتش هم هزینه های بسیاری میکنیم. گاهی حتی سلامت روان و جسممون هزینه این انتزاع میشه.
