نگار همیشه از همسرش آرش یک چیز زیاد میشنید:
«دوستت دارم.»
تقریباً هر روز این جمله را میگفت.
گاهی هم برایش گل یا هدیه میخرید.
دوستان نگار میگفتند:
«خوش به حالت، شوهرت خیلی عاشقته.»
اما یک مشکل کوچک بود.
وقتی کارهای خانه زیاد میشد، آرش میگفت:
«خستهام… ولی دوستت دارم.»
وقتی نگار مریض شد، آرش گفت:
«زود خوب شو… دوستت دارم.»
وقتی نگار زیر فشار کار و زندگی خسته میشد،
باز هم فقط همین جمله را میشنید.
یک روز ماشین نگار در وسط خیابان خراب شد.
به آرش زنگ زد.
آرش گفت:
«الان جلسه دارم… بعداً میبینمت. دوستت دارم.»
آن روز نگار با سختی خودش مشکل را حل کرد.
چند روز بعد، پدر نگار بیمار شد.
نگار آشفته و نگران بود.
آن شب آرش بیسروصدا مرخصی گرفت،
با او به بیمارستان رفت،
کارهای پذیرش را انجام داد،
داروها را تهیه کرد
و تا صبح کنار خانوادهٔ نگار ماند.
آن شب آرش حتی یک بار هم نگفت «دوستت دارم».
اما نگار در سکوت آن شب فهمید:
گاهی یک عمل کوچک،
از هزار بار گفتنِ یک جمله، واقعیتر است.
او فهمید که عشق واقعی
در حضور، مسئولیتپذیری و حمایت در لحظههای سخت دیده میشود.
نه در تعداد جملهها
و نه در قیمت هدیهها.
درس کوتاه:
عشق واقعی را با حرف و هدیه نمیسنجند؛
بلکه با رفتار، تعهد و حمایتی که در لحظههای سخت نشان داده میشود.
اگر این نوع نوشتهها برات الهامبخشه،
در Threads با من همراه شو:
@mehdimdzh_prism
و برای مطالب کاملتر و آرشیو نوشتهها در روبیکا:
@mindprism
