وقتی از میان سنگلاخ های زیاد فصول عبور می کنیم یقین داریم که بهار، چونان طبیبی حاذق می آید و تیمار می کند ابدان خسته را و شکوفه بر لب درختان می نشاند و نشاط را به دشت و بستان هدیه می دهد، پس دل مان آرام می گیرد! بهار است که پرنده ها را به از سر گیری سرودهای زیبا دعوت می کند و طاقچه ی دل را با گلدانی پر از گل های قشنگ امید می آراید! بهار از ملکوت، شیوه ی شفای زمین را آموخته و به ما نیز می آموزد تا بشناسیم بهار را و در ناملایمات زندگی، بهاربلد باشیم!آدمیان از گذشته تا کنون، کوشیده اند تا راهی بیابند در طوفان بلایا و این امر میسر نیست مگر آنکه توکل نماییم بر یگانه خالق هستی. نیکوست که در سبک و سیاق زندگی خود هر یک از ما بتوانیم بهاربلدی شویم که از زیر سرمای ناخوشی ها و تلخکامی ها سالم سر بیرون بیاوریم و درخت وجودمان را سبز نماییم! اگر بهاربلد بودن، سبک زیستن ما شود چه نشاطی می یابیم! زیرا در هر فصل با تمام وجود لمس می کنیم حالاتی از برای قوی بودن و رشد کردن را و در بهار، جشن می گیریم شکوه آفرینش و زیبایی و اعتلای وجود را! و اما درس هایی که بهاربلد بودن به ما می آموزد؛ بسیار است. وقتی که در میان باغ، به ظرافت حضور یک شکوفه می نگریم و به شوقش برای شکفتن، باز زنده می شویم و متحیر می شویم از اینهمه خواهشی که برای زیستن دارد و در اوج زیبایی به عرصه ی وجود پای می نهد! البته شگفتانه ای دیگر در آینده ای نه چندان دور در راه است! آری! قصد دارد تا در کشاکش دگردیسی خود، میوه ای شود بر شاخسار درخت و می داند که پس از جدا شدن از درخت، با طعم خوبش، کامی را محظوظ خواهد نمود! شکوفه، سعی دارد تا با رویش و خلق زیبایی و شادی بخشیدن این زندگی کوتاه را نیکو بگذراند و به ما نیز درس غنیمت شمردن عمر را می دهد. شکوفه برای حضورش، میعادگاهی جز بهار ندارد و بر عهد خویش پایبند است و امید بسیار دارد که روزی نیز به ثمر نشیند!بهار، با خود امید و رویش را به ارمغان می آورد و بر پا نمودن خیمه ی حضور را و آنکه بهاربلد بودن را آموخته از رخوت به دور است.در بهار، نفس کشیدن با تمام وجود چقدر جانفزاست! با هر دمی، جان حیات را در خود می ریزیم و با هر بازدمی هوای مانده و راکد را به برون اندازیم و آنکه بهاربلد باشد آن حال را در تمام زندگی به جریان می اندازد.
#فرشته_سنگیان
