طبیعت بکر زیبا؟
تصویر یک عزیز؟
شاید هم همان تصویر از پیش تنظیم شده ویندوز؟
اما من یک پوشه ساختم با تعدادی تصویر از صحنه های فقر در ایران، تصاویر این پوشه هر چند ساعت بطور خودکار به نوبت تصویر زمینه کامپیوتر من میشوند.
شاید از نگاه همکاران (اگر دیده باشند) این نوعی ریا باشد. یا تقدس مآبی یا حتی شعاری.
اما هدف من اینها نیست. این تصاویر را برای خوشایند کسی نگذاشتهام جز خودم.
وقتی ترفیعی را انتظار دارم و نمیگیرم
وقتی پاداشی که انتظارش دارم را نمیگیرم
وقتی پایینتر از کسی قرار داده میشوم که احساس میکنم از من پایینتر است
تنها نگاه به این صحنهها است که خاطرم را آسوده میکند.
دیدن تصاویر رنج سایر مردمان در چنان لحظاتی معجزه میکند. انگار آبی روی آتش است.
این صحنهها را که میبینم به خود میآیم.
اینها به یادم میآورند در کشوری که مردمان زیادی به نان شب محتاجند، من هنوز علیرغم تمام بیعدالتیها (به زعم خودم) وضعم خوب است. من شغلی امن با درآمد متوسط دارم. خانه و ماشین دارم و فعلا گرچه اصلا ثروتمند نیستم اما سایه فقر را هم نزدیک خود و خانوادهام نمیبینم. همین برایم کافیست که در حسرت آن پاداش و مقام و سِمَت و ترفیع نمانم و بگذرم.
شما هم اگر مسائل مشابهی دارید این را امتحان کنید. ببینید آیا همین حس را پیدا میکنید یا نه. اصلا به نظرتان این کار صحیح است؟ نیست؟ خودفریبی است؟ چیست؟
آینده بلندمدت اقتصاد ایران چگونه است؟
