امشب ده اردیبهشت وقتی بین درس این به ذهنم رسید سریع نوشتمش که آخر شب بیام درموردش بنویسم ، راستش بابام آهنگ غمگین گذاشت از اونایی که خیلی دوسشون داره و راستش به دل منم میشینن ، مثلا آهنگای غمگین هایده یا ابی ، (البته تتلو هم خیلی گوش میدم ، دوتا سلیقه موسیقی کاملا متفاوتو دوست دارم )
بابام خب آدم غمگینیه و بخاطر کودکی سختیه که داشته و یادمه همیشه انگار غمش و غم مامانم یه جوری بهم منتقل شده ، اون اه های سوزناکی که میکشن یا گاهی غر زدناشون یا خنده از سر دردشون . از بچگی یادمه غمگین بودم یه جاهایی و بخاطر این بود که انگار مامانم زل زده به یه جا یا بابام پدرش فوت کرده ، یا بحثای مثلا مخفی شده از چشممون بینشون یا چیزایی که حل نشده از روابطشون با بقیه
و البته که میخوان بچه بیارن مامان بابام و من عمیقا نگران اون بچم ، چون میدونم . ولش کن چی میدونمو ولی خب کاش هرچی به نفع اون بچه هست اتفاق بیفته
خلاصه خواستم بگم اون غمی که تجربه میکنیم ، خشم ، استرس ، بیشتریاش احساسات القاییه اطرافیانمونه و یه چیز دیگم که میخواستم بگم بهتون اینه که ماهو دیدم امشب تو آسمون چقدر قشنگه
میدونی نزدیک شدن به خود و عزت نفس به معنی تمون شدن مشکلات ، عصبانی نشدن ، نیومدن افکار منفی ، حسادت نکردن ، ناراحت نشدن ، استرس نگرفتن نیست بلکه به معنی اینه که همه اینا هستن و باهاشون نمیجنگی و با عشق بهشون گوش میدی و میدونی باهاشون چیکار کنی
به نظرم تهوع روانی و خالی کردن احساسات مون و دردامون روی بقیه و مسئول حل کردن مشکلاتمون بدونیمشون خیلی کارآمد نیست ، مثلا من به خودم میگفتم نه اگه به رفیقم نگم همه غمامو پس صمیمیتمون لطمه میخوره ، درحالی که نه اون قراره بدونه ولی وقتیکه انقد پر سوز نیست که جفتمونو بسوزونه ، مثلا من مینویسم ، برای خودم تعریف میکنم و حرفای خودمو کامل میشنوم و شنونده خوبی برای خودم هستم ، توی ویرگول مینویسم و اینجوری روی آدما بار زیادی نمیندازم
