بیماری پدر روز به روز شدیدتر شد و در نهایت کاملا زمین گیر و بستری شد. بستری شدن همان و زخم بستر همان. زخم هایی که روز بروز عمیقتر و بزرگتر و عفونی می شدند و عملا با انواع درمان های مدرن و سنتی هم امکان مهارشون نبود تا در نهایت بابا رفت زیر تیغ جراح. دکتر هم خیلی صریح گفت که از سه عاملی که باعث تشدید زخم بستر میشن یعنی چرک، عدم تحرک و تغزیه ما فقط میتونیم با جراحی بافت های خراب و چرک را برداریم و ضعف و بیماری عملا جلو دو عامل بهبود دهنده دیگر را گرفته.
بعد از عمل دکتر تاکید کرد که باید زخم ها روزی دو بار پانسمان بشن. وقتی روز بعد از عمل رفتم سراغ زخم ها تا پانسمانشون کنم حالم خیلی بد شد. سه تا زخم بزگ، بزرگترین از کف دست من هم بزرگتر بود . باید بشورموشون ، خشکشون بکنم و بعد پانسمان کنم. روزی دو بار و در تمام مراحل پانسمان پدر فقط تک ناله هایی می کنه .
امروز که داشتم با کمک مادرم پانسمان می کردم مادرم گفت که هر دفعه این زخم ها را می بینه یاد اون هایی می افته که تو جنگ دچار این مصیبت ها میشن و قلبش از درد و رنج اون ها می گیره. این یاداوری مادرم من را هم به فکر برد و در این بین یاد اون هایی افتادم که یه جای امن و راحت نشستن و حکم جنگ صادر می کنند . واشنگتن، دمشق، لندن، تهران، اسلام آباد یا پاریس . نفرت عمیقی از این وحوش کاخ نشین دارم که باید در خودم مهارش کنم. حب یا بغض من نسبت به اونها هیچ تاثیری در کاستن از درد و رنج های موجود نداره ولی کینه و نفرت روحم را ویران می کنه. کم نیستند هموطن هایی که تئوریسین این جنایات هستند و می خواستم اسمشون را ببرم ولی باید سگ نفس را مهار بزنم و از این کینه توزی دست بردارم.
این شعر از شاملو میتونه مربوط باشه یا نامربوط، ولی قشنگه برای همین اینجا میارمش
بودن اثر احمد شاملو
گر بدين سان زيست بايد پست
من چه بي شرمم اگر فانوس عمرم را به رسوايي نياويزم
از بلند كاج خشک كوچه ي بن بست
گر بدين سان زيست بايد پاك
من چه ناپاكم اگر ننشانم از ايمان خود، چون كوه
يادگاري جاودانه برتراز بي بقاي خاک
پ ن : این روایت فقط ذکر بعد عاطفی این مشکل هست و داستان هزینه های مادی این ماجرا داستان دیگری است.
