
راستش هرچی بیشتر میگذره، بیشتر میفهمم تنهایی فقط یه مدت کوتاه قشنگه، یه مکثه برای نفس گرفتن، برای جمعوجور کردن فکرها، اما وقتی طولانی میشه کمکم آدمو از پا میندازه، یهجوری میسابهت که خودت هم نمیفهمی کی خسته شدی، کی خاموش شدی، کی اون شور قدیمی از دلت رفت. آدم از اولش برای کنارِ هم بودن ساخته شده، برای اینکه یکی باشه حرفشو بفهمه، نگاهشو جواب بده، حضورشو حس کنه، برای اینکه وقتی میگه «خستم»، یکی بگه «باشه، هستم». هیچکس توی سکوت مطلق رشد نمیکنه؛ رشد یعنی برخورد، یعنی حرف زدن، یعنی اشتباه کردن، دعوا کردن، آشتی کردن، فهمیدن و فهمیده شدن. تنهایی خوبه، اما نه برای همیشه، نه برای آدم. آدم وقتی زیاد تنها میمونه کمکم خودش رو گم میکنه، نه از ضعف، از جنس انسان بودن. ما برای ارتباط ساخته شدیم، برای اینکه دلمون گرم بشه به حضور یه نفر، برای اینکه نور بگیریم از نور یکی دیگه، برای اینکه بدونیم هنوز میشه به کسی تکیه کرد. تنهایی پناهه، اما مقصد نیست؛ هیچوقت نبوده. 🕯🌿
Writer :Parsa
Illustration by ❤️Microsoft Copilot
!