خواندن ۱ دقیقه·۴ ساعت پیش

وقتی عشق یواشکی میاد می‌شینه کنار آدم

بعضی وقتا عشق همین‌جوری، خیلی ساده و بی‌بهونه میاد می‌شینه کنار آدم… اون‌قدر آروم که خودت آخرین نفری هستی که می‌فهمی دلت یه‌جایی یواشکی گیر کرده. یه روز می‌بینی حرف زدن با یه نفر یه‌جور عجیبی حالتو خوب می‌کنه، انگار صداش یه لایه‌ی نرم آرامش می‌کشه روی دلِ خسته‌ت. بعد می‌فهمی چرا وقتی پیام می‌ده لبخندت خودبه‌خود میاد، چرا یه جمله‌ی ساده‌ش می‌تونه کل روزتو از نو بسازه. عشق بعضی وقتا همین‌قدر معمولیه… مثل یه نسیم خنک که از پنجره می‌زنه تو، مثل یه نگاه کوتاه که بیشتر از هزار تا حرف می‌فهمونه. و خب… بعضیا یه‌جوری حرف می‌زنن که انگار دارن دل آدمو قلقلک می‌دن، نه زیاد، فقط در حدی که یهو بفهمی داری لبخند می‌زنی. همین سادگیه که قشنگش می‌کنه، همین بی‌ادعا بودنشه که می‌چسبه. آدم نمی‌فهمه کی دلش گرم شده، فقط می‌فهمه بودنِ اون آدم یه‌جور حس خوب داره… از همونا که نمی‌تونی راحت ازش دل بکنی، حتی اگه هزار بار به خودت گفته باشی «نه بابا، جدی نگیر». ولی خب… دل که از این حرفا سرش نمی‌شه، مخصوصاً وقتی یکی این‌جوری نرم و بی‌صدا میاد می‌شینه توی حال‌و‌هوات.