گاهی وقتا حس میکنم دیگه جون ندارم…
انگار همهچی سنگین شده و هیچکس هم نیست که بگه «خسته نباشی».
ولی راستش رو بخوای، همینجوریا بزرگ شدم.
از دل سختیا، از دل تنهاییهایی که انتخابم نبودن.
گاهی میگم اگه هیچکس نخوادم چی؟
اگه هیچوقت کسی دوستم نداشته باشه چی؟
بعد یادم میافته… هنوز یکی هست که ولم نکرده.
خدا.
همین که هنوز نفس میکشم یعنی دوستم داشته.
همین یه فکر کوچیک،
همین یه نور ریز،
کافیه که دوباره وایسم و بگم:
باشه… ادامه میدم.
حتی اگه سخت باشه، حتی اگه تنها باشم…
بازم میرم سمت نور.
Parsa
!
