من نویسنده نیستم. شاید اگر این را واضحا با خودم طی کنم لازم نباشد هر شب موقع نوشتنِ پستِ شبانه سر خودم بابت مزخرفاتم غر بزنم. مگر اشکالی دارد آدم بداند نویسنده نیست اما باز هم بخواهد کلمه ردیف کند، جمله بسازد و چیزی بگوید؟ هر شب سعی میکنم خودم را قانع کنم که بس است، تا اینجا هر چیزی گفتی گفتی. حالا لازم نیست حتما هر شب بنویسی. مثلا یک امشب را به خودت استراحت بده. امشب خسته ای. امشب چشمت میسوزد. امشب خیلی دیر شده آنقدر که عملا صبح است. امشب حالم خوب نیست بد مینویسم. امشب حالم خوب است چیزی ندارم بنویسم.
نمیدانم. شاید هم حق دارم؛ که نویسنده نیستم، که حساس به رنج دیگران نیستم. از بدست آوردن هر چیزی با چنگ و دندان خسته ام. از اینکه زور بشنوم خستم. از دخالت به اسم محبت، از قانع کردن، اصرار کردن، نگران بودن، پیش بینی کردن، ترسیدن، هدایت شدن، از فکر کردن حتی خستم. میخواهم بروم زندگیم را بکنم نه اینکه در حالت بقا فقط مراقب باشم غم از پا درنیاوردم. بله من نمیتوانم غم دیگران را درک کنم. من حتی دیگران را هم نمیتوانم درک کنم. درک غم می آورد. غم دان من پر است.
احتمالا من برای تو مناسب نیستم. تو دنیای من را متزلزل میکنی. دیدن تو ظرفیتی در من به وجود می آورد که بتوانم شک کنم. به خودم، به طوری که زندگیم را میبینم، طوری که دیده میشوم، دیگران را میبینم، مفاهیم را، اشیا را، حتی عشق را.
اما من برای تو چیزی جز استیکر های خنده و حرف های پراکنده چیزی نمیتوانم باشم. من شبیه تو نیستم. من شبیه چیزی که باید برای تو بود نیستم. نمیخواهم طوری وانمود کنم که هستم. متاسف میشوم وقتی این ها را میگویم.
در این مدت هر وقت دلتنگ تو میشدم عقب میکشیدم. میخواستم نه دلتنگی ام برای تو را بلکه خودت را بببینم. با خود تو مواجه شوم. نه وقتی میخواهم باشی، نه وقتی آخر شب است، نه وقتی حوصله ام سر رفته، نه وقتی ظرف عاطفی ام خالی شده، نه حتی وقتی که خوشحالم... ( اکثرا این وقتی است که سراغ معاشرت با آدم ها میروم و عذاب وجدانی نمیگیرم). به تو نمیگفتم که دلم تنگ شده چون میخواستم صبور باشم، میخواستم قبل از مصرف کلمه ها، آن ها را بفهمم، خوب لمس کنم. خودت این ها همه را به من یاد دادی.
نمیدانم. اشکالی هم ندارد. دوست داشتم این ها را اینجا به تو بگویم.
