ای دریای مهآلود،
تو به من و روزگارِ من میمانی.
مه، چشم را از دیدنِ زیباییات بازمیدارد،
اما غافل است که هیچ چیز
از شکوه و عظمتِ تو نمیکاهد.
تو همان دریا هستی،
زیبا، حتی در میانِ مه.
سهراب رحیمی
