«بسیاری از ما وقتی کوچکترین دردی در بدنمان احساس میکنیم، بلافاصله به پزشک مراجعه میکنیم؛ اما آیا برای آرامش و سلامت روانمان هم همینقدر ارزش قائلیم؟
> «مشکل اینجاست که روح، برخلاف جسم، خونریزیِ واضح ندارد. ما یاد نگرفتهایم که اشکهای پنهانی، بیخوابیهای شبانه و بیحوصلگیهای ممتد، همان فریادهای بدنی است که زخمی شده و نیاز به پانسمان دارد.
> «همانطور که هیچکس یک بیمار دیابتی را برای لرزش دستش سرزنش نمیکند، هیچکس هم نباید یک فرد مضطرب را برای بیقراریاش قضاوت کند. بیماری روانی، ضعف شخصیت نیست؛ تن رنجوری است که این بار در ذهن ریشه کرده است.
سلامت روان صرفاً به معنای نبودِ اختلال یا بیماری نیست، بلکه ستون اصلی کیفیت زندگی و توانایی ما برای لذت بردن از لحظات است. بدون شک،بیتوجهی به روح و روان، میتواند حتی سلامت جسمی ما را هم به خطر بیندازد.»
> «فراموش نکنیم که ما یک "جسم" نداریم که روحی در آن باشد؛ ما یک "انسان" هستیم که سلامتِ هر بخشش، به بخش دیگر گره خورده است. نادیده گرفتن روان، مثل این است که موتور هواپیما را نادیده بگیریم، فقط چون بالها سالم به نظر میرسند.»
> «آشتی با روانشناس، نه نشانه "دیوانگی"، بلکه بالاترین سطحِ "خوددوستی" و بلوغ است. بیایید قبل از اینکه ذهنمان، جسممان را به زانو درآورد؛ یرای شنیدن صدای درونی مان وقت بگذاریم.
بیایید از خودمان شروع کنیم ؛ امروز حالِ دلتان چطور است؟
