برای آن عزیز

این روزها در سوگِ عزیزی نشسته‌ایم که رفتنش، آنقدر ناگهانی و ناباورانه بود که هنوز هم دل، از پذیرفتنش سر باز می‌زند. بعضی آدم‌ها آنقدر در جانِ ما ریشه دارند که نبودنشان فقط غیبت نیست؛ فرو ریختنِ بخشی از جهانِ ماست.

مرگ، از رازآلودترین حقیقت‌های این دنیاست؛ حقیقتی که هرگز به آن عادت نمی‌کنیم. نمی‌دانیم چرا انسان به این دنیا می‌آید، چرا عزیز می‌شود، و چرا در لحظه‌ای که هیچکس گمانش را نمی‌برد، باید از این جهان برود و به جهانی دیگر بازگردد.

فقدانِ عزیز، چیزی نیست که بتوان با واژه‌ها توضیحش داد. سوگ فقط اشک و سکوت نیست؛ زخمیست که به جان می‌نشیند. بعضی دردها خوب نمی‌شوند، فقط یاد می‌گیریم چگونه آن‌ها را با خود حمل کنیم.

و با این همه، مرگِ بعضی آدم‌ها پایانِ آنها نیست. آدمی که مهرش در رگ و ریشه‌ی یک خانواده دویده، چگونه می‌تواند تمام شود؟ او در فرزندانش ادامه دارد، در دلِ خانواده‌اش زنده است، و در خاطره‌ی کسانی که دوستش داشته‌اند، نفس می‌کشد. بعضی آدم‌ها نمی‌روند؛ فقط از برابرِ چشم کنار می‌کشند و در جانِ ما ماندگار می‌شوند.

نگاه کردن به چهره‌ی کسی که از این جهان رفته، در آغاز هراس دارد؛ اما در همان اندوهِ عظیم، آرامشی غریب نیز هست. انگار به اصلِ خویش بازگشته، به جایی دور از رنجِ این دنیا. و دل، با همه‌ی بی‌تابی‌اش، آرام‌آرام زمزمه می‌کند که او اکنون در پناهِ رحمت است.

کاش آدمی چنان زندگی کند که پس از رفتنش، از او فقط  آرامش بماند، خیر بماند، نامِ نیک بماند، و خاطره‌ای که هر بار به یاد آورده می‌شود، دل را روشن کند. چه زیباست اگر انسان طوری زندگی کند که وقتی دیگران به یادش می‌افتند، در کنارِ دلتنگی، احساسِ آرامش نیز در جانشان بنشیند.

من این روزها عزادارم؛ عزادارِ عزیزی که رفتنش را هنوز هم نمی‌توانم  باور کنم. شاید هیچ واژه‌ای توانِ وصفِ این اندوه را نداشته باشد، اما دلم خواست این سطرها را به یادِ او بگویم؛ به یادِ کسی که هرگز فراموش نخواهد شد. عزیزانِ واقعی با رفتن خاموش نمی‌شوند؛ آن‌ها در قلبِ آدم‌ها خانه می‌کنند و تا وقتی خاطره هست، ادامه دارند.

امیدوارم اکنون در آرامشی بی‌پایان آرمیده باشد؛ در جهانی روشن‌تر، امن‌تر و مهربان‌تر از این جهانِ پررنج. و امیدوارم ما هم بتوانیم اندکی شبیه به بزرگی، مهربانی و متانتِ او زندگی کنیم.

او رفته است، اما تمام نشده است. نه در دلِ خانواده‌اش، نه در خاطرِ دوستدارانش، نه در نامی که با احترام و عشق از او گفته خواهد شد. زمان خواهد گذشت، اما یادِ بعضی آدم‌ها از جنسِ فراموشی نیست.

روحش قرینِ آرامش، و یادش تا همیشه در جانِ ما زنده باد.