اشک🖤

دیگر تخیلات هم کمکم نمی کند که از این وضع در بیایم، فقط سعی می کنم برگردم به قبل، بشوم همان آدم که قبل از کرونا برای تنها آدمی که گریه کرده بود دو پدر بزرگش بودند و اما بعدش حتی برای آدمی که ندیده بود هم گریه کرد، و همه چیز از گریه شروع شد؛ و همه چیز از جدی گرفتن آدم ها و طرد شدن توسط آنها، بیش از حد اهمیت دادن شروع شد. سن بلوغ؟ نه دیگر حتی از آن سن هم گذشته بود، اما ناچار فقط جوری گریه می کرد که کسی نفهمد، فقط دیگر در اتاق را نبست که گریه کند و عصبی باشد، این بار تنها روی تخت نشسته بود و اهمیت نمی داد در باز است یا بسته، به دیوار خیره مانده بود، و خیسی ای را از گوشش حس می کرد، اشکی که دیگر حتی پاکش هم نمی کرد.

6 , April , 2025
02:02