کنارش بودم ، حالش خیلی بد بود و عرق سرد روی تمام بدنش نشسته بود. وقتی یکی رو دوست دارم دیدن حال بدش به شدت عصبی و کلافم می کنه. هی زیر لب می گفت : دارم می میرم.
زمانی که این جمله رو شنیدم از خود بیخود شدم و شروع کردم غر زدن:
«چرا حواست به خودت نیست، مگه اولین بارته اینجوری می شی؟هنوز بعد هفت سال به این بیماری عادت نکردی! »
که یک دفعه ای بهم گفت :«با آدم بیمار مگه اینجوری صحبت می کنن؟ دست خودم که نیست.»
حرفش یک دفعه ای آرومم کرد، ضربان قلبم رو می شنیدم ، فهمیدم چقدر حتی از احتمال نبودن و از دست دادنش ترسیدم. برای نشون ندادن ترسم حالت دفاعیم حرف زدن بود، حرف هایی که حتی فایده ای هم نداشتند. از کنارش بلند شدم و دو قدمی توی اتاق زدم، وقتی برگشتم دیدم صورتش رو کرده رو به دیوار و داره می لرزه. داشت گریه می کرد.
نتونستم حرفی بزنم ، فقط دوباره کنارش نشستم و شونه و کمرش رو نوازش کردم . فکر کردم دردی که می کشه اشک شده و داره گوله گوله روی گونه هاش می شینه. دلم خیلی سوخت ولی چیزی که عصبیم می کنه همینه ، اینکه احساس می کنم کاری نمی تونم انجام بدم تا دردش کم بشه.
خلاف ذهنیت من ، شروع کرد به صحبت کردن. صحبتی پر از بغض . گفت :
«دیگه دارم دق میکنم ، چقدر حرصش رو بخورم. مثلا اومده دیدن من ولی نه باهام حرف می زنه نه در کنارمه ، لباس و وسایل می خوام چیکار ، لحظه ای کنارم نیست….»
بلند شدم براش آب اوردم ، چند لحظه ای بهش فرصت دادم. به دیدن اشک هاش عادت نداشتم. خیلی کم پیش میومد احساساتش رو بیان کنه و این بار حاصل احساسات ناگفته اش رو روی گونه هاش می دیدم. وقتی اینطوری حرف می زد متوجه شدم بیش ترین کاری که می تونستم براش انجام بدم همین بود، بودن در کنارش. همین که خودم از خستگی له باشم ولی اینقدر کنارش بمونم تا حالش بهتر بشه. اینکه بهش بگم چقدر دوستش دارم و برام ارزشمنده. اینکه در طول روز یادم نره چقدر قدردان وجودش هستم و به همین بودن عادت نکنم. شب سختی بود.
نه برای اینکه تحت فشار روانی قرار گرفتم و حس کردم واقعا ممکنه از دستش بدم. برای اینکه دوباره یادم رفته بود. دوباره و دوباره که ارزشمندترین دارایی من در زندگیم آدم های اطرافم هستند.
۰۴/۰۸/۲۵
کیمیا
