برای نشدن هایت ، قصه های پر زرق و برق با متهمان رنگارنگ ، از زمین تا آسمان داری !
ولی خودت هم خوب میدانی ، که خودت ، متهم ردیف اولی !
همین که بدانی ، ابتدای دوست داشتن خودت است...
مرا چه چاره که زنجیر پای خویشتنم
چرا ز غیر شکایت کنم، که همچو حباب / همیشه خانه خراب هوای خویشتنم
سفینه در عرق شرم من توان انداخت / ز بس که منفعل از کردههای خویشتنم
ز بند خصم به تدبیر می توان جستن / مرا چه چاره که زنجیر پای خویشتنم
متن از: پوریا ولی
شعر از: صائب تبریزی
فارغ از فضای پست از این به بعد در زیر تمام پست های من همچین چیزی را خواهید دید. فکر میکنم بهترین موقع برای شروع این کار همین زمان باشه. به نیت خود صاحِبَش، پس بسم الله.
هرموقع مبلغ تامین بشه لینک هم حذف میشه.
پ.ن: مبلغ خیریه جمع آوری شد :)
