همیشه داستان غروب را از زبان کسی شنیده ایم که شیفته ی خورشید است. این غروب از نگاه فردیست که خورشید را دوست ندارد.
از پشت پنجره نگاهش میکنم، آنکه تمام روز چشمانم را دزدید، پوستم را سوزاند و سایه ام را گروگان گرفت ؛ حالا بر روی افق آسمان بوسه میزند، بوسه ای از جنس وداع . و من در حال تماشای خونریزی آهسته ی خورشید ، نشسته ام.
ای خورشید . آه ای گوهر سوزان.
چه آرام زهر از رگ هایت بیرون میریزد و پیکر آسمان آبی را خونین رگ میکند .
زهری لرزان چون شمعی در تالارِ متروکِ پایان ِعزا .
عاشقانت محو تماشای تو ان، افسوس که چشمانم برای خیره شدن به تو به حد کافی مشتاق نیستند، من دلباخته ماه و دامن تاریک او ام.
وقتی انعکاس نور درخشانت را بر روی قطره های شبنم میبینم گمان میکنم قصد داری آنان را تبدیل به موج کوچکی از بخار کنی تا گلبرگ ها از تجربه ی حس لطافتشان محروم بمانند.
گرمای پرتو هایت صمیمت بیش از حد دارد، آنان جسمم را نوازش نمیکنند که خراش میدهند.
صدای سوزشت همچون جرقه های سوختن هیزم است . این آوا را گوش نواز نمیدانم. اما همین که وعده ی رفتن تورا میدهند کافیست.
ان چهره همیشه مغرورت اکنون از خجل سرخوردگی سرخ شده و گرمایت چون شمشیر زنگ زده حالا لبه هایش از بریدن ناتوانند.و چه لذتی دارد خلع این سلاح آرام.
حالا اسمان شب نفس میکشد . ستاره ها جرأت پیدا میکنند تا درخشندگی خود را به زمینیان نشان دهند همان ها که در روشنایی روز در خانه ی خویش زندانی شده بودند و درخشندگی بی اندازه ات ، اجازه ی شعله ور شدن را به آنان نمیداد . سایه هایی که اسیر پستوی پاهایت بودند اکنون فرصت پراکنده شدن را می یابند و به سوی سیاهی پرواز میکنند .
و مروارید من، آن ماه بی ریا که انعکاس تابش ات را آرام و بی صدا بدون جلب توجه به پیکر طبیعت می تاباند. همان که جهان را با آوایی از آرامش به خواب فرو میبرد و زینت بخش قلب ناآرامم میشود.
و من اینجا با چشمانی که در این یک دم نمیسوزند به ستایش ان گوی سفید درخشان نشسته ام ؛ در فرار از فردایی که باید دوباره از خورشید پنهان شوم.
حالا نوبت توست . تو چگونه غروب را میبینی؟
