نویسنده غزل عبدالهی

از تبارِ تنهایی

من،

از تبارِ تنهایی‌ام،

از دیارِ غربت،

از نسلِ بغض‌های قورت‌داده؛

همانندِ سایه‌ای

بی‌جان،

بی‌روح،

بی‌صدا…

نه امیدی در دل،

نه نوری در نگاه.

آرام و ساکت،

فرسوده و پژمرده،

در حاشیه‌ی دیواری فراموش‌شده،

بی‌کس،

در امتدادِ شبِ تکراری…

همچون نوری

در تهِ یک چاهِ فراموشی،

خاموش شدم.

و من،

همانندِ بغضی ناتمام،

تا همیشه

در گلو

ماندم.

#غزل_عبدالهی