قاب

گل که خشکید

همان قول که دادی خشکید

صحنه سیراب شد از فرط سراب

دست بردم که تو را از دلِ این قاب کشم

قاب لرزید و فقط فاصله در شیشه نشست

من به تصویر تو و آن همه خاموشی و شوق

خیره ماندم

که مگر معجزه‌ای رخ بدهد

که تو از قاب برون آیی و این فاصله را

با همان لهجه‌ی آرامِ نگاهت ببری