چند روز پیش بود که چای خوش خوش رنگ و بویی که مامان برای عصر دم کرده بود را در یک لیوان بزرگ دسته دار ریختم و یک آبنبات کوچک هم از آنهایی که بابا میخرد و عادت دارد با چایی اش بخورد برداشتم و کتاب شعرم را هم زیر بغلم زدم و در اتاق پذیرایی رو به روی مامان که داشت سبزی نعنا و ریحان پاک میکرد نشستم و شامه ام را از عطر سبک و نرم سبزی پر کردم.
کتابم را هم باز کردم و چند صفحه ای را ورق زدم تا به صفحه مورد نظرم رسیدم . به رسم عادت شروع کردم و در دلم کلمه ها را هجی کردم تا معنایشان را با همین فهم کمی که از شعر و شاعری دارم دریابم ، میدانی اصلا نیازی هم به سواد آنچنانی نبود همه چیز زیادی واضح و شفاف بود ، مولانا بود دیگر ! توقع از این کمتر هم نمیرفت . سطور را آهسته آهسته در دل خواندم زیادی قشنگ بودند ، مشخص بود که از دل برآمده بودند و به دل هم می نشستند ، بعد از یکی دوبار تکرار کردن شروع کردم به زیر لب زمزمه کردن ، هربار که تکرارش میکردم بیشتر به جانم مینشست ، آخر داستان جالبی بود ، اگر دوست دارید چند بیتش را بخوانید :
بود شاهی در زمانی پیش از این **** ملک دنیا بودش و هم ملک دین
اتفاقا شاه روری شد سوار**** با خواص خویش از بهر شکار
یک کنیزک دید شه بر شاه راه **** شد غلام آن کنیزک جان شاه
مرغ جانش در قفس چون میتپید **** داد مال و آن کنیزک را خرید
چون خرید او را و برخوردار شد **** آن کنیزک از قضا بیمار شد
آن یکی خر داشت پالانش نبود **** یافت پالان گرگ خر را در ربود
کوزه بودش آب می نامد به دست ****آب را چون یافت خود کوزه شکست
گرم خواندن بودم که مامان جانم پرسید الهام چه میگوید ؟ گفتم که مامان دارد با شعر و عشق درس زندگی میدهد، از آن درس هایی که سال ها آموزش حضوری و مجازی و چه میدانم آموزش عالی آکادمیک هم یادت نمیدهد. مامان جان ، دارد جان کلام را میگوید ، کوتاه ، مختصر و مفید . دارد میگوید این دنیا چه طور جایی است !
دارد میگوید که به مال دنیا که دل ببندی به مادیات که دل خوش کنی ، حال خوبت به آنی بند است .
دارد میگوید فرقی نمیکند شاه باشی یا گدا ، دارا یا ندار ، جنس این دنیا بدجوری خراب است و بلاخره راهی پیدا میکند تا حال خوبت را ناخوب کند تا ذوقت را کورکند و پروانه های قلبت را نابود کند . نمیدانم احتمالا آنهایی که مولانا شناس هستند میتوانند تفسیرهای بسیار بهتر، دقیق تر و کامل تری را ارائه دهند . لطفا اگر دارم اشتباه میکنم کسی از من ناراحت نشود. در هرحال من ، این من بیست و پنج ساله چیزی بیشتر از این را نمیفهمم حداقل حالا نمیفهمم ، اما فکر کنم همین هم کافی باشد .
همین درس برای یک عمر زندگی...
