در دنیای منابع انسانی، تصمیمگیری دربارهی تنبیه یا اخراج کارکنان همیشه از دشوارترین و حساسترین مسئولیتهاست.
از یکسو باید انضباط سازمانی و عدالت در محیط کار حفظ شود. از سوی دیگر، باید شأن و کرامت انسانی کارکنان حتی در سختترین شرایط رعایت گردد.
اخراج یا قطع همکاری نباید اولین راهکار باشد؛ بلکه آخرین مرحله پس از آموزش، هشدار، مشاوره و ایجاد فرصت برای اصلاح است. سازمانی که بتواند میان انضباط و انسانیت تعادل برقرار کند، نه تنها فرهنگ حرفهای قویتری خواهد داشت، بلکه در نگاه کارکنان به سازمان، اعتماد و امنیت روانی هم تقویت میشود.
