
زیبای من! تو را چونگل های بابونه می نگرم ! چشمانت آرامش جنت را فریاد میزنند و ما را به دیار گل ها میبرد! ای جان من! دستانت موج عشق را بر روحم روان میکند و مرا با خود به عالم مستان میبرد، همان جایی که در کویت دیوانه می گردیم و بیگانه از خویش جام ها را به روح و گُل رویت پر می کنیم ، مست می شویم و با گل های بونه روی سرخت را بوسه می زنیم! زیبای دل! به ما بنگر ، بنگر که مست روی زیبایت هستیم و می خواهیم هزار سال به روی ماهت بنگریم که ماهت چون شب چهارده زیباست و ما را به خواب جنت می برد. ای یار! تو عشق اول و آخر مایی و راز مستی ما را تنها چشمان زیبای تو میخوانند.