فرار تا به کجا

می‌گویند از ترسناک ‌ترین کار‌هاست، مقابله خودت با خودت.

وقتی که تنهایی تو را در میانِ شلوغی آدم‌ها گیر می‌آورد و با دستِ چپش گردنت را می‌گیردو می‌کشد بالا. وقتی که فشار می‌آوری تا خودت را نجات دهی.

به آنی فرار می‌کنی اما می‌دانی که او عزرائیلِ وجودت هست و باز هم سراغت می‌آید.

در گوشه‌ی پستو، روبه روی آینه، کنارِ اجاقِ گاز، روی نیمکتِ پارک. همه جا و همه جا.

چاره چیست؟ فرار و گریز یا نشستن پای حرف‌های تنهایی.

شستنِ چهره‌ی پر از کثیفیِ وجودش و شاید دادنِ رختی نو.