"أشیان مهر"

آن آشیانِ مهر کجاست

که قلبِ من بی‌جا تپنده‌ست؟

فروغِ پرتوهایش، صفایِ دل

لطافتِ صدایش، دعا

پلیدی و نیکی را کرد جدا

روانِ خود را کرد وفا

هر جانی را زِ خُرَّم، کرد جفا

آه، دل جدا کردی، بی‌وفا!

دلگرمی‌ات را کردم بلا

جان زِ سفله شد رسوا

آشیانِ مهرِ من شد عزا

گر به ظلمت کشم، روا

تو را، ای آشیان،

خواهم کرد به‌پا