سایه ای، که از خودم‌ بزرگتر است.

نمیدانم؛ نه امیدی ست که مرا زنده کند، نه آنقدر یأسی که تمامم کند.

چیزی در این خانه متروکه احوالم‌ جالب نیست، گاه حس میکنم؛ حضور ندارم و اتاقم خاک می‌خورد..هرچند که با بودنم هم جلوگیری از این خاک خوردگی نشده است.

آری...

چیزی نیست...

کمی تنهایی درستش می‌کندیا حداقل درگیری را تشدید نمی‌کند، مگر نه؟!

منم و سایه ای که از من بزرگ و بزرگتر می‌شود.

✒️: .حوئیچِر.