گاهی آنقدر توی سرمان شلوغ میشود که حتی خودمان را هم نمیشنویم. افکاری که مثل مهمانهای بیدعوت، نیمهشب میآیند، چراغها را روشن میکنند، و نمیگذارند چشمهایمان روی هم برود. ترسها، حرفهای نگفته، قضاوتها، خاطراتی که هزار بار مرورشان کردهایم و هر بار بیشتر خستهمان کردهاند.
افکارت را دود کن یعنی یکبار برای همیشه بنشین روبهروی خودت. کاغذی بردار، هرچه توی ذهنت هست بنویس. بدون قشنگ کردن، بدون سانسور از: ترس،کینه،قضاوت،اشتباهات،خشم، گلایه، غر،نفرت،انتقام، دلتنگی، حسادت، نا امیدی،دلسوزی، تمامِ نشخوارهای فکری از هرچه که هست...
بعد کاغذ را تا کن، شاید بسوزانی، شاید فقط مچالهاش کنی و بیندازی کنار. مهم این است که بفهمی: تو، افکارت نیستی. تو همان هستی که میتواند نگاهشان کند، بنویسدشان، رهایشان کند.🕊
افکارت را دود کن یعنی:
کینه و قضاوت دیگران را، که مثل قفل و زنجیر روی دلت افتاده.
صدای درونی را که مدام میگوید کافی نیستی.
خاطراتی را که دیگر کاری برایت نمیکنند جز اذیت کردن.
بگذار بروند… مثل دود سیگاری که بالا میرود و در هوا گم میشود. نه اینکه هیچوقت نبوده، فقط دیگر به تو وصل نیست.
جایش را بده به چند فکر سادهتر:
یک لیوان چای داغ و کمی شکرگزاری،
یک پیام کوتاه به کسی که دوستش داری،
یک پادکست گوش دادن و چند نفس عمیق
یک مدیتیشنِ کوتاه و گوش دادن به موسیقیِ پاکسازی ذهن.
یک بازیِ مورد علاقه با گوشی به همراهِ تنقلاتِ مورد علاقه.. یک فیلمِ پرمعنا ،
یک قدم زدن آرام، حتی اگر توی اتاق خودت باشد.
و...... هر چه که در همان لحظه آرام و از افکار پر پیج و خم رهایت میکند.🍃
شاید زندگی همیشه قرار نیست حلِ همهچیز باشد. گاهی فقط باید کمی سبکتر ادامه بدهی. گاهی باید کمتر جستجو کنی ..
گاهی فقط در اکنون باش، بمان، ببین، بشنو،
اگر ذهنت سنگین است، شاید وقتش شده یک پنجره باز کنی… و افکارت را دود کنی و بفرستی بروند.🌸🌸🍃
۱۱ اردیبهشت۱۴۰۵🖍
