زمینِ زندگیِ امروزت رو سفت کن ....
هنوز جنگی نشده،
اما صداها شروع شدهاند.
نه صدای انفجار،
صدای «اگه» «شاید» «ممکنه»
صداهایی که اتفاقی نیفتاده،
اما ذهن رو مجبور میکنن انگار افتاده..
ذهن از چیزی که هنوز نیست
زودتر از چیزی که هست فرسوده میشه.
بلاتکلیفی، از خودِ خبر خستهکنندهتره.
برای همین سفت کردن زمین،
واکنش به جنگ نیست؛
واکنش به این همه صداست.
زمین یعنی جایی که
هنوز واقعیست.
هنوز لمس میشه.
هنوز قطعیه.
نه آینده،
نه تیترِ امروز و فردا،
نه تحلیلهای ۵۰–۵۰.
زمین یعنی همین لحظه 🍃
یعنی چند دقیقه به ذهنت سکوت بدی 🌬
نه تحلیل، نه سناریوسازی،
نه چک کردن دوبارهی خبر نه اسکرول کردنِ اینستاگرام؛
انگار این بار برای خودت قراره فرق کنه.
زمین یعنی..
دست از سرِ اخبار برداری،
نه از روی بیمسئولیتی،
از روی مراقبت ..
یعنی بفهمی
ذهن هم مثل بدن
اگه بیوقفه در معرض صدا باشه
ملتهب میشه.
زمین یعنی به خودت بگی:
«الان لازم نیست بدونم.»
و دنیا
با همین جمله فرو نریزه.
زمین یعنی
نذاری ذهنت
قبل از بدنت وارد جنگ بشه.
زمین یعنی
چند دقیقه بیخبر موندن
نه برای فرار،
برای اینکه دوباره بتونی
آدمِ زندگی باشی،
نه قربانیِ تیترها.
زمینِ سفت
قولِ امن بودنِ دنیا رو نمیده؛
فقط میگه:
هرچی بشه، تو الان فرو نمیری.
و بعضی وقتها
همین
کافیترین چیز دنیاست.✨️
طبیعیه که ذهنت شلوغ و سر درگم شه.
ما معمولا توی این لحظهها
هی نگاهمون رو میبریم بالا؛
به آسمون، به آینده،
به چیزایی که هنوز نیومدن
ولی سایهشون افتاده رو امروز.
اما سفت کردنِ زمین،
کارِ نگاه کردن به بالا نیست.
کارِ برگشتنه.
برگشتن به همین لحظهای که
پاهات روش ایستاده.
به اتاقی که توشی.
به نفسی که همین الان الان الان
میاد و میره،
بیخبر از تحلیلها.
زمینِ زندگی یعنی: اون لیوان آبی که میتونی بخوری.
اون غذای ساده ایی که میتونی درست کنی،
اون خوابی که میتونی ازش مراقبت کنی،
حتی اگه کوتاه و نصفهنیمهست.
زمین یعنی کاری که هر روز،
هرچقدر کوچیک،
بهت میگه: (( من هنوز اینجام، فقط اینجا ))
شاید دنیا بلرزه،
شاید تیترها تند بشن،
شاید آینده مبهمتر از همیشه باشه؛
ولی اگه تو بدونی
صبحها قراره چی کار کنی،
شبها قراره کجا سرت رو بذاری،
و آگاه به بدنی که داره نفس می کِشه و
کارِ خودشو انجام میده ؛ زمین زیر پات ترک نمیخوره.
سفت کردن زمین یعنی
به خودت اجازه بدی عادی باشی
وسطِ یه وضعیت غیرعادی.
یعنی بدونی لازم نیست
همیشه در حال تحلیل باشی،
لازم نیست همیشه آمادهی فاجعه باشی،
لازم نیست همیشه بفهمی چی میشه.
بعضی روزها،
به اندازهی کافی قوی هستی
اگر فقط زنده بمونی
و خودت رو سالم برسونی به شب.
زمین یعنی
یه برنامهی کوچیک که امروز منتظرته.
یه تماس، یه پیادهروی،
یه آهنگ تکراری،
یه کار نصفه که ادامه میدی.
یا همین روتینِ هر روزت به هر شکلی که هست
یا کتاب خوندن یا همین نوشتن ✍️
نه برای فرار از واقعیت؛
برای اینکه واقعیت
همهاش خبر نیست.
زمینِ سفت
قولِ امن بودنِ دنیا رو نمیده؛
فقط میگه:
«هرچی بشه، تو الان فرو نمیری.»
و بعضی وقتها
همین کافیترین چیز دنیاست.💫
هر وقت دیدی ذهنت دوباره شلوغ شد،
یا دستت رفت سمت خبرها،
برگرد به نورِ درونت به همین لحظه اکنونت ،
یعنی چند دقیقه به ذهنت سکوت بده و
به نفس کشیدنت توجه کن..🌬🌬🌬
نه برای اینکه چیزی عوض بشه،
برای اینکه از هم نپاشی. برای اینکه بگی
من هنوز اینجام لازم نیست قویتر باشی،
همین که برمیگردی به زمینِ خودت ، کافیه.⚜️
امیدوارم نورِ امید به لحظه هایتان بتابد .💫🕊
