آقای «مهراد» معلمی بود که به شاگردانش شعارهای بزرگی میداد: «باید انسانهای مفیدی باشید! باید پیشرفت کنید!» اما در پایان هر ترم، شاگردانش سردرگم بودند. آنها حس میکردند در حال دویدن در «مه» هستند؛ پر از انگیزه، اما بیهدف.
شاگردش «سینا» روزی جسارت کرد و گفت: «آقا، ما میخواهیم مفید باشیم، اما دقیقاً چقدر؟ چطور بفهمیم هر روز که میگذرد، یک قدم به آن هدف بزرگ نزدیکتر شدهایم؟»
آقای مهراد اول گارد گرفت، اما وقتی نگاهی به کارنامههای مبهم و بیفایدهی کلاس انداخت، متوجه شد که «مه»، پناهگاه خودفریبیاش بوده است. او میترسید اگر اهداف را «اندازهگیری» کند، حقیقت خالی بودن دستهایشان برملا شود.
از آن روز، آقای مهراد روشش را تغییر داد. او به جای جملات کلی، در تخته نوشت: «هدف، بدون شاخص عددی، فقط یک رویاست.» او به شاگردان گفت: «به جای "بیشتر درس خواندن"، هدفگذاری کنید که "امروز ۲ صفحه کتاب را با یادداشتبرداری تمام میکنم".»
آنها یاد گرفتند که اندازهگیری، سد راه آرمان نیست؛ بلکه «نوری» است که سایههای تنبلی و توهم را از بین میبرد. کلاس از آن وضعیت «هیجانی اما بینتیجه» خارج شد و به یک «محیط عملگرای شفاف» تبدیل گشت.
درس کوتاه:
اهداف مبهم، پناهگاه سایهها و تنبلی هستند.
برای تبدیل کردن نیت به واقعیت، باید آن را به اعداد قابلاندازهگیری تقسیم کرد.
آنچه اندازه گرفته نمیشود، رشد نمیکند؛
و آنچه شفاف نیست، دستیافتنی نخواهد بود.
آرمان بدون عدد، رؤیاست. عدد بدون آرمان، خشونت است. آرمانِ عدددار، «تمدن» است.
#هدف_گذاری_شفاف #عملگرایی_آموزشی #شفافیت_در_عمل #سنجش_پیشرفت #واقعگرایی_مؤثر
