پذیرش

چیزی که منو نکُشه حتماً قوی ترم میکنه

امشب یه تجربه جدید  داشتم منو کُشت ولی هنوز نفس میکشم

درست زمانی که  فکر میکردم گذر کردم، متوجه شدم هنوز درسشو نگرفتم

مطمئنم انقدری تکرار میشه تا قدرتمو بگیرم دستم ،تا  دیگه نترسم

تو باشگاه تمام حالت های پنیکُ تجربه کردم ،چقدر تو اون لحظه تنها بودم

همه بودن ولی تجربه من با «من» بود

دراز کشیده رو زمین ،سرد ، لرز شدید  ،ضربان قلب وحشتناک

خیره به لامپ مهتابی سقف

چقدر این زمان ها کش میاد 

یاد گرفته بودم خودمو دلداری بدم ،فقط به  خودم میگفتم: نترس سیما نمی میری ،نترس به زودی همه چیز تموم میشه

ولی هنوز تو جونم مونده

نمیدونم چطور باید نترسم ،برای من چه درسی داره؟

چرا  من انقدر از مرگ می ترسم؟

من از مرگ نمی ترسم چون وقتی بمیری دیگه راحتی ،من از درک اینکه «دارم میمیرم» می ترسم

ترسِ « درک مُردن» دارم

باید قبولش کنم ،آره بعضی تجربه ها برام طاقت فرساس

ولی خب همه که مثل همدیگه نیستن

اینم یکی از ویژگی های منفی منه

ترس ِ درک مُردن به دنیای من خوش اومدی بالاخره قبولت کردم.