چه خواهد شد؟

امروز به خودم یادآوری کردم که زندگی یک جاده مه‌آلود است. به طور خاص زندگی در ایران...

فقط یک قدم جلوتر پیداست ولی خط سفید وسط جاده دیده می‌شود. در نگاهی عمیق‌تر، این حاوی پیامی‌ست:

تو در مسیر هستی.

تنها چیز قطعی که پیدا می‌کنم همین پیام است. سعی می‌کنم به آن بچسبم.‌ به یاد خودم بیاورم و خط سفید وسط جاده را گم نکنم.

اگر جاده را گم نکنم به جایی خواهم رفت. می‌دانم که جاده بیهوده احداث نمی‌شود. برای رفتن به جایی است.‌ جایی که شاید الان ندانم چیست.

ولی امید دارم... امید به اینکه این مسیر به جای خوبی برود.

انسان به امید و عملگرایی در مسیر امید، زنده است.