غمت را محکم در آغوش بگیر،
سپس وقتی آرام شد، آن را رها کن.
به صدای خستگیات گوش بده،
اما نه آنگاه که خنده خوشحالیات، بلندتر از آنست.
با احساساتت دوست باش،
از خودت دورشان نکن،
اما آنها را به عقل خویش، القا نکن.
هر حسی را به وقتش احساس کن،
اما هیچگاه نگذار
در دام قفسِ سرد خود،
زندانیات کند.
