پرسید:
«چه زمانی تنهایی را حس کردی؟»
پاسخ
از پیش آماده نبود؛
اما انگار سالها
زیر پوستِ من
دنبال لحظهای میگشت
که بیرون بریزد.
پس بیدرنگ گفتم:
وقتی فهمیدم
هستها و نیستها
دیگر
به معنای خودشان نیستند.
تنهاییِ من
از دلِ همین آشوبِ معنا
زاده شد.
هستهایی را دیدم
که حضورِ فیزیکیشان
انکارناپذیر بود—
صدا داشتند،
سایه داشتند،
اما در لایهٔ تجربه،
نزدیکِ خلأ بودند.
بودنشان
تنها شکلی از غیاب بود؛
غیابی
که وانمود میکرد
حضور است.
و این فریبِ هستی،
سنگینتر از نبودن است.
در تحلیلی دقیق،
فاجعه
آنجا رخ میدهد
که انسان میفهمد:
«بودن»
اگر مُهرِ حس
نداشته باشد،
هیچ تفاوتی
با نبودن ندارد.
حس،
آن جوهرِ پنهانیست
که هستی را
از جسم
به معنا
بدل میکند.
بعد،
نوبتِ نیستها بود.
نیستهایی
که نبودند—
اما نبودنشان
صادقانه بود.
نبودنشان
خالی میکرد؛
اما خلأشان
راست بود.
با نبودنشان
میشد نفس کشید،
امید بست،
و حتی
لبخند را تمرین کرد.
اما در لحظهای خاص—
لحظهای
که توضیحش دشوار است
و تنها میشود
آن را
«لحظهٔ سقوطِ معنا» نامید—
فهمیدم
این نیستها
بهراستی
نیستند.
و این نیستیِ حقیقی،
زخمی
عمیقتر از فقدان
میزند.
فقدان، غم دارد؛
اما نیستی،
سقوط در خلأ است.
تنهایی
از همانجا آغاز شد:
از ترکخوردنِ مرزِ
میان هست و نیست،
از جایی
که حضورها
بیصدا
تهی میشوند،
و غیابها
سنگینتر از هر حضوری
بر سینهات
مینشینند.
آنجا بود
که تنهایی
نامِ خودش را
برایم آشکار کرد.
نقش نامه۱۸۲۲
