توی اتاق خواب کوچیکش ، تو تاریکی ملایم ، روی زمین بدون حرکت دراز کشیده بود ، پاهاش دراز کرده بود و دست هاش کنارش روی زمین رها شده بودند و کف سرش کاملا روی زمین بود ، تنها مرزی که بدنش از یک جسد متمایز میکرد ریتم طبیعی نفس هاش بود که مثل تمام عمرش در حال رفت و آمد بود .
چشم هاش بسته بود و تلاش میکرد هجوم افکارش پشت سد پلک های بسته اش مهار کنه . بدنش رها کرده بود تا وزن تنش و خستگی که تمام روز مثل یه کوله بار ارزشمند روی شونه هاش حمل میکرد رو زمین بزاره . نمیدونست جواب میده یا نه ، فقط داشت تلاش میکرد . مثل هر شب که قبل از خواب تلاش میکرد ذهن و بدنش آروم کنه . میخواست رو نفس هاش تمرکز کنه به روند رفت و برگشت هوا توی ریه هاش و تمام رگ هاش فکر کنه. سعی میکرد صدای ضربان قلبش از داخل گوشش پیدا کنه و باهاش همراه بشه . درسته این کار تلاش زیادی میخواست و باید دقیق و عمیشه گوش میداد اما تجربه ثابت کرده بود که اگر یکم خوش شانس باشه میتونه این کاربکنه هرچند کوتاه ، هرچند گذرا و تجربه شگفت انگیزی بود رسیدن به تپش های منظم قلب و درک زنده بودن.
هر باراین صدا تو سرش تکرار میشد ، انگار روحی بود که تو یکی از اتاق های ذهنش خونه داشت و پژواک صداش همه جا پخش میشد ! میگفت رو نفس تمرکز کن دم ، بازدم ، دوباره دم و بازدم و دوباره . میگفت به نتیجه فکر نکن فقط تکرار کن ، ادامه بده ، فقط نفس بکش .
گاهی که به خودش می اومد متوجه میشد چند دقیقه ای هست که به هرچیزی فکر کرده به جز نفس هاش و از جریان تمرکز خیلی فاصله گرفته و عصبانی میشد و خشمگین ، یا میدید که حتی نمیتونه برای دوتا نفس پشت هم متمرکز بمونه و میخندید به این تلاش عجیب و بی موردی که میکرد برای کنترل کردن چیزی که نمیدوست آیا واقعا کنترل شدنی هست یانه ؟ اما با این حال ادامه میداد ، ادامه دادن بهش جون میداد و انگیزه برای پیش رفتن ، باور بهتر شدن و بهبود پیدا کردن ، فکر کم کم یاد گرفتن و غلبه کردن به این صداها ، شاید یه روزی دکمه ی خاموش کردن همه ی این هارو پیدا میکرد ، دکمه ای به جز مرگ .
و نفس میکشید ، کمی سنگین اما هنوز ادامه داشت . تو تاریکی اتاق ، روی زمین ، بی حرکت فکر میکرد تمام چیزی که از این دنیا میخواد همین نفس کشیدنه فقط شاید کمی راحت تر و کمی سبک تر ......
