چون نگاه ما به نقش انسان در سازمان تغییر کرده است. دیگر نمیتوان انسان را در کنار تجهیزات و داراییهای مصرفی قرار داد. انسان تنها عامل سازمان است که با یادگیری، تجربه، انگیزه و فرصت رشد، ارزش بیشتری خلق میکند و این درست همان چیزی است که واژه «سرمایه» به آن اشاره دارد.
دیدگاه سرمایهای یعنی باور کنیم افراد فقط مجری کارها نیستند؛ حامل دانش و خلاقیتیاند که میتواند مسیر سازمان را تغییر دهد. هرقدر روی آموزش، رفاه، امنیت شغلی و مشارکت کارکنان سرمایهگذاری شود، نتیجه آن در بهرهوری و نوآوری قابل مشاهده است.
از همینجا روشن میشود که این تغییر، یک بازی واژهای نیست؛ نشانه یک تحول فکری در مدیریت است. تحولی که میگوید انسانها هزینه نیستند؛ آینده سازمان در گرو رشد و شکوفایی آنهاست.
