سقوط ستاره‌ی من

همه چیز می‌رود، همه‌ی طوفان‌ها

و ما در خاک‌های دائما هموار، پرسه می‌زنیم.

چه کسی می‌داند؟

موهبت این تنهایی را

که می‌میراند و زنده می‌کند.

چه کسی می‌داند؟

شاید سقوط برگ

از سکوتش منشا می گیرد

و سکوت از تنهایی

در میان برگ‌های سبز

که به زردی می‌زند؛

لبخند‌های نامرئی‌شان،

که سقوطش را در دسته‌های منزوی

تماشا می‌کنند...

پی‌نوشت: اتفاقی، نه ناگهانی.

این چی؟