مهیار حیدری·۱ روز پیشتابآوریِ عقل، معیارِ وسعتِ انسانشخصیتِ انسان را نمیتوان در ساعتهای آرامش سنجید؛ آنجا که جهان مطابق میل پیش میرود، بسیاری میتوانند سیمایی متین، معقول و استوار از خود نش…
مهیار حیدری·۸ روز پیشچرا میان «دسترسی به امکانات» و «فرهنگ استفاده از آنها» شکاف ایجاد میشود؟یکی از تناقضهای قابلتوجه در بسیاری از جوامع مدرن، بهویژه جوامعی که مسیر توسعه را با سرعت و ناهماهنگی طی میکنند، این است که سطح دسترسی ب…
مهیار حیدری·۱۰ روز پیشمیانِ کلمه و مفهومواژهها فقط ابزارِ گفتن نیستند؛ آنها پلهاییاند که میان ذهنِ یک انسان و ذهنِ دیگری کشیده میشوند. هر واژه، ظرفی است برای معنا، و اگر این…
مهیار حیدری·۱۶ روز پیشاندیشیدن؛ فاصلهای میانِ ظاهر و معنااندیشیدن از آن لحظه آغاز میشود که انسان دیگر به ظاهرِ امور قانع نمیماند. لحظهای که ذهن، میان آنچه هست و آنچه میتواند باشد فاصلهای احسا…
مهیار حیدری·۲۲ روز پیشمعنای کوچکِ بودن در جهانِ ناآرامروزگار همیشه با انسان مهربان نیست. گاهی آنچه سهم ما از جهان میشود، نه آرامشِ ممتد، بلکه رشتهای از ناملایمتیها و پرسشهای بیپاسخ است. در…
مهیار حیدری·۲۴ روز پیشمن به شرافت نزدیک میشوم، نه به کلماتمن در میانِ همهٔ آنچه آدمها با خود به جهانِ رابطه میآورند، بیش از هر چیز در جستوجوی چیزی هستم که نه در زبان، بلکه در جانِ انسان ریشه داش…
مهیار حیدری·۱ ماه پیشبازگشتِ تو در اقلیمِ خیالگاهی در خلوتِ خاموشِ ذهنم، در آن ناحیهای که واقعیت دیگر قدرتِ فرمانروایی ندارد، تو بازمیگردی. نه با هیاهو، نه با معجزهای بیرونی؛ آرام، ه…
مهیار حیدری·۱ ماه پیشغربتِ آدمِ دستنخوردهبعضی آدمها نه به این دلیل که ناتواناند، بلکه دقیقاً به این دلیل که هنوز چیزی از جوهرِ نخستینِ وجود را در خود حفظ کردهاند، در جهانِ آدمب…
مهیار حیدری·۱ ماه پیشمیانِ اسکرول و مسئولیتدر روزگاری که اندیشهها به اندازهٔ یک اسکرول کوتاه شدهاند، بسیاری گمان میکنند اصیل زیستن نیز چیزی شبیه یک جملهٔ درخشان است؛ عبارتی کوتاه…
مهیار حیدری·۱ ماه پیشبیرحمترین معمارِ هستیانسان، پیش از آنکه موجودی اندیشنده باشد، موجودی زمانمند است؛ یعنی پیش از آنکه جهان را بفهمد، در جریانِ بیوقفهٔ چیزی افکنده شده که او را…
