پس از فراموشی در زمین، نوک یک قله ایستادهام.یادم نمیاد کی، چرا و چطور به اینجا رسیدم.نفس میکشم اما مطمئنم زنده نیستم.قلبم مال من نیست و برای من نمیتپه…
گزارش یک ترور من در انتهای تمام خیابانهای کوتاهی که با او قدم زدم ایستادم با سر و قلبی زخمی و یک نوشته.
قِسمِ سوّم مقابل آینه ایستادم اما خودم رو پیدا نکردم. پس یک یادداشت نوشتم برای وقتی که از دریا برمیگردم.
ابلیوین باقیمونده چای رو مینوشم. سرد شده اما دیگه تلخ نیست. حتی نیازی به قند ندارم. امروز یه روز بینظیره.
برشی بیپایان از پایان یک داستان میمردم و زنده میشدم و باز خود را در خلوت دو نفرهتان پیدا میکردم.
نوشتهای برای هیچ! 25 فروردین 1373مقدمه واجب نیست!محتوا مهمتره یا ساختار؟ مسخرهست ورق زدن بیهوده برای رسیدن به صفحه اولاین مقدمهست؛ علیه مقدمهقابل تامل، حت…
نوبت به تنفروشی مجازی رسید از ابتدای ورود شبکههای اجتماعی تا کنون، غفلت مسوولان و ارایه نكردن آموزشهای گسترده و مفید، والدین، کودکان و جوانان ایرانی را در فضایی...
